Waar ligt nu je voorkeur dat je gaat bevallen? Ik kijk de groep rond en wacht de antwoorden af. “In het ziekenhuis, daar heb je alles bij de hand.” “In het ziekenhuis, dat is toch niet meer van deze tijd, thuis bevallen” “In het ziekenhuis, dan heb je de rommel mooi niet thuis!” “Thuis… wij zouden graag thuis willen bevallen.” “Nee, wij ook in het ziekenhuis, dat is toch veel veiliger.” “Wij weten het nog niet. Ik denk ziekenhuis, maar misschien ook wel thuis.” Verloskundigen vragen vaak al tijdens één van de eerste gesprekken: Waar willen jullie bevallen? Hoe kunnen … Lees meer
Tamara is onder controle bij een grote praktijk waar meerdere verloskundigen werken. Wie zal er straks bij haar bevalling zijn? Dat hangt natuurlijk af van wie er dienst heeft. En of ze binnen één dienst gaat bevallen. Oeps… ook dat nog… Gedurende de bevalling kan er ook nog gewisseld worden. Ze moet het natuurlijk zelf doen. Maar gelukkig niet alleen. Als Djoke maar niet komt. Die is zo grof en kan zo kortaf en onvriendelijk reageren. Dat lijkt haar niets bij haar bevalling.
Ciska weet niet waar ze het zóeken moet. Gék makende jeuk heeft ze. In haar handpalmen en onder haar voetzolen. Een ijskoud washandje helpt niet. Ze is al 38 weken zwanger en eigenlijk kan de bevalling elk moment beginnen. Toch maar even de verloskundige bellen. En dan, voor ze het weet zit ze in het ziekenhuis.
Ik raakte onbedoeld zwanger van mijn eerste kindje. Al snel keek ik toch wel erg op tegen de bevalling. Mijn moeder stelde voor om Malua eventueel als doula bij de bevalling te hebben, of in ieder geval als steun te hebben in het proces er naar toe.
Ik was er in het begin een beetje twijfelachtig over, een doula leek me niet echt iets voor mij.
Zo zie ik de geboorte van onze zoon, Petru.
Na een extra-uteriene zwangerschap blijkt uit alle onderzoeken én vanwege mijn leeftijd (39) dat er maar een kleine kans is dat ik weer zwanger zal worden. Dat terwijl ik diep van binnen zó graag weer zwanger zou raken. Heel onverwacht ben ik twee maanden later weer zwanger.
Peter en Sandra zijn een gezellig stel. Vanochtend belt Peter me op. De vliezen zijn gebroken, maar er zijn nog geen noemenswaardige weeën. Even ook Sandra aan de lijn. Ja, je voelt de spanning en ook een stukje opwinding. Het moment dat je je kindje in je armen hebt is nu niet meer ver weg! Hoe gaat ze er uit zien? Je hebt er alle vertrouwen in dat de bevalling goed zal gaan.
“Als u doorwerkt bent u de gelukkige!” Alina kijkt verstoord op. Waar gaat dit over? Een enthousiaste kraamverpleegkundige kijkt haar met stralende ogen aan. “Ja, in de kamer hiernaast is ook iemand aan het bevallen. Het zal er om hangen of ú of de mevrouw hiernaast de 2000e baby van dit ziekenhuis krijgt.” De 2000e baby van het ziekenhuis?
Wanneer denk je dat je kindje wat kan voelen? Argwanend kijkt Michiel me aan. Hij is toch niet bij zo’n softe zweverige cursus beland! Dus maak ik het maar heel concreet. Wat zit er eigenlijk tussen jou en je kindje? Tja, dat is alleen de buikwand van de moeder. En wat is dat dan als je het goed bekijkt?
Malua heeft de geboortes van alle 3 onze kinderen begeleid. Het waren stuk voor stuk bijzondere bevallingen en het gebeurde alle drie de keren probleemloos thuis.
Malua bracht ons rust en de juiste sfeer om te genieten van het feit dat op die dag ons kind geboren zou worden. Mijn man Mike was ook erg blij met de aanwezigheid van Malua.
7 jaar na de geboorte van onze lieve zoon Semih werd ik zwanger. De wens van Semih ging in vervulling: eindelijk een broertje, want hier was Semih heilig van overtuigd!
7 jaar verder, maar met de bevalling nog vers in mijn geheugen, sloeg bij mij de paniek al snel toe. Mijn eerste bevalling begon met een paar dagen voorweeën die overgingen in een weeënstorm.